Winnetou
/ by /   Blog / 0 comments

Een lege stal

De band tussen paard en ruiter en verzorger is sterk. Het afscheid nemen van een paard bij een verhuizing is dan ook moeilijk. Hieronder het verhaal van één van de verzorgers van Winnetou.

Het is dinsdagmorgen. Met een brok in mijn keel maak ik mij klaar om richting de manege te gaan. Om kwart voor tien zijn de eerste ruiters er en moeten de paarden klaar staan. Toet is eergisteren verhuisd en ondanks het Facebook bericht dat het goed gaat vind ik het lastig. Ik heb me verplicht het voor lief te nemen en me volledig op de rest te storten. Maar eenmaal op stal springen de tranen toch in mijn ogen. Ik verman me en ga Guus poetsen. Hij vindt het heerlijk! Nadat ik Guus helemaal gepoetst heb en hem zijn deken weer op heb gedaan pak ik nog even het lieve konijn. Na de pauze zadelen we de paarden op en maken we ze gereed voor de les. Het verloopt goed. Na de les worden ze allemaal weer afgezadeld. We drinken nog wat en daarna maak ik Jessie klaar, want haar ruiter komt er zo aan. Ondertussen zijn vrijwilligers Winnetoe zijn stal aan het leegmaken. Zo definitief nu! De voerkar wordt erin gereden, de voertonnen gaan erin en wat andere spullen. Het maakt me verdrietig, maar ik snap dat Winnetoe beter af is waar hij nu is. Ik maak Jessie gereed en hoor dat haar ruiter er al is. Ze gedraagt zich altijd zo netjes. Ja, Jessie wordt wel mijn lieve wandelpony. Maar ondanks de andere negen pony’s en paarden en de lieve knuffel konijntjes zal ik Toet niet vergeten. 

SHARE THIS