Gerrit en Gera Haakmeester 50 jaar getrouwd
/ by /   Blog / 0 comments

Gouden huwelijk van Gera en Gerrit is doorweven met passie voor paarden

Weliswaar zijn ze woonachtig in Albergen, het blijven rasechte Almeloërs: Gerrit en Gera Haakmeester-Ter Horst. Ze zijn inmiddels 50 jaar met elkaar getrouwd.

Burgemeester Wilmien Haverkamp-Wenker kwam afgelopen week speciaal naar de drijvende krachten achter het huifbedrijden, voor mensen met een meervoudige beperking, bij De Gravenruiters in Almelo om Gerrit en Gera te feliciteren. Met hen maakte de burgemeester van de gelegenheid gebruik om een rondje te rijden op de bok van de bijzondere ‘koets’, terwijl het huifbed en de ruiter op de ruggen van de paarden rust. “U doet zeer waardevol vrijwilligerswerk, echt geweldig”, zo vatte ze enthousiast samen.

Haverkamp-Wenker had voor de speciale gelegenheid bij manege de Bosrand geregeld dat ze haar (glazen) ambtsketen ook binnen de Almelose gemeentegrenzen mocht dragen. “Hiervoor moet een burgemeester toestemming vragen bij de collega uit die desbetreffende collega. In dit geval dus van Almelo”, legde ze uit aan het groepje vrijwilligers.

Paarden, paarden en nog eens paarden

Bij de koffie met taart werd stilgestaan bij het gouden huwelijk van Gera en Gerrit, die beiden 71 jaar zijn. Hoe kan het ook anders, dan dat hun relatie ooit ontsprong bij de gezamenlijke liefde voor paarden. “Haar ouders hadden een pony in de wei staan, ongeveer tegenover onze wei. Toen ben ik er eens gaan kijken naar wat daar voor moois stond…”, zei Gerrit zonder verder in detail te treden. Ze zaten bij elkaar in de klas en reden recreatief pony/paard, dus de innige band ontstond ‘als vanzelf’.

Erg bijzonder zijn hun reizen, per paard en met een woonwagen erachter, naar het buitenland. “In de jaren 2002-2005 elke zomer naar de Middellandse Zee”, vertelde Gera met een fonkeling in haar ogen. “Zo mooi was dat, haast onvoorstelbaar. Je wist van tevoren niet waar je aan het eind van de dag zou zijn, maar overal werden we met open armen ontvangen; waar we ook waren.” Gerrit vult aan: “Het is reizen van dag tot dag. We gingen gewoon ’s ochtends weg en we keken wel waar we uitkwamen. Om een rustplek te krijgen moet je slim zijn. ’s Middags deden we ergens wat boodschappen en dan kom je altijd wel met iemand aan de praat, of ze vragen zelf wel wat je op die plek doet met paard en wagen. In totaal hebben we in al die jaren nog geen 10 keer hoeven vragen of we misschien mochten overnachten.” Het kwam zelfs weleens voor dat mensen jaloers waren en zich afvroegen waarom Gera en Gerrit niet bij hen waren i.p.v. bij bijvoorbeeld de buren.

In 2012 reed Gerrit samen met anderen per koets de 2.300 km lange Napoleon-route, van de Wit-Russische grens tot Parijs, om geld op te halen voor kinderen uit de getroffen gebieden van de Tsjernobyl-ramp.

Bron: Tubbergen Nieuws

Eigen foto’s

 

SHARE THIS