De Gravenruiters doet heel mooi werk en daarom heb ik mij aangesloten bij deze maatschappelijk betrokken club. Vanuit mijn achtergrond als gepensioneerd directeur van de GGD Twente ga ik mij richten op contacten met zorgorganisaties.

Ik ben Hans Derks, geboren en getogen in Den Haag, maar sedert 1991 al woonachtig in Twente, met een onderbreking van een kleine 10 jaar waarin mijn vrouw en ik in Duitsland en op Bonaire vertoefde.

Thans woon ik sinds maart 2013 weer in Almelo met mijn geliefde vrouw Frans.

We hebben een zoon en een dochter, ook allebei wonend in Almelo en drie kleinkinderen waarvoor wij vaak oppassen en waarmee wij regelmatig op stap gaan. Ik hou van die rol van Opa!

 In 1991 kwam ik naar Twente als directeur van de Stichting Maatschappelijke Dienstverlening Regio Almelo. Na een fusie werd dat Thuiszorg Noord-West Twente. Die organisatie is later opgegaan on Zorgaccent. Maar toen was ik daar al lang weg. Ik heb ook een tijd zelfstandig gewerkt vanuit een eigen bureau en deed toen veel opdrachten voor gemeenten. Allemaal opdrachten die een betere samenwerking tussen zorginstellingen onderling of tussen zorg en gemeenten tot doel hadden. In 2000 werd ik directeur van de GGD Twente en trad in dienst op de 3e dag van de Vuurwerkramp waar ik vervolgens jarenlang mee van doen heb gehad. Mijn laatste werkkring was wel een hele mooie. Op de Caribische eilandjes Bonaire, Saba en Sint Eustatius ervoor zorgen dat er iets kwam wat lijkt op onze GGD. Die eilandjes zijn namelijk sinds 10-10-2010 bijzondere gemeenten en moesten zoiets dus krijgen.

Het was de warmste werkkring die ik ooit heb gehad!

Omdat ik uit de wereld van de zorg kom, vroeg Peter van Heteren mij of ik mij aan wilde sluiten bij De Gravenruiters met het doel langs de zorginstellingen te gaan om daar het werk van de Gravenruiters onder de aandacht te brengen en te zorgen voor meer klanten. Hij had van iemand begrepen dat ik inmiddels met pensioen ben.

De Gravenruiters doet heel mooi werk en daarom heb ik mij aangesloten en ben toegetreden tot het bestuur. Vervolgens bleek op de 1e bestuursvergadering die ik meemaakte dat het hoog tijd werd om de vrijwilligersorganisatie te verbeteren en te zorgen voor meer vrijwilligers en ook klanten. Ja en dan kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Organiseren was de kern van mijn werkzaamheden. En dus ben ik samen met Niek Steenhagen en aanvankelijk ook Gini Coenraads aan de slag gegaan met het Project Verbetering Organisatie De Gravenruiters.

Kort gezegd houdt dat project in dat we veel beter willen vastleggen hoe de boel bij De Gravenruiters georganiseerd is en nagaan waar die verbeterd moet en kan worden. Belangrijk is dat dit gebeurt met veel vrijwilligers zelf en natuurlijk met behulp van Sabine. In teams rond een dienstverlening (zoals huifbedrijden) wordt dit werk gedaan, waarbij gelukkig ook veel gelachen wordt, heb ik inmiddels meegemaakt. Het is hard nodig, want tot nu toe zit veel kennis over hoe de zaken geregeld worden in de hoofden van de instructrices en een aantal vrijwilligers, maar die kennis wordt niet gedeeld. En als de een niet goed weet wat de ander doet, dan gaat er snel een en ander mis.